Nemli gözlerle dinliyorum sensiz. Bir burukluk var yüreğimde atamadığım. Ne zaman seni düşünsem çalmaya başlıyor şarkımız. Belki o anda sen de bir yerlerde beni düşünüyor, şarkımızı dinliyorsundur, kim bilir? Kalp kalbe karşıdır derler. Sende unutamamışsındır, yalnızlığını benimle paylaşıyorsundur. Bir yerlerde aynı yalnızlığı paylaşıyoruzdur.

Hep öyle olurdu hatırlıyor musun? Düşündüğün an karşındaydım ya da telefonda. Sende aynısını yapardın. Bu muydu acaba sevmek; anlamadım. Acını yüreğimin içinde hissederdim içim yanardı. Bir gülüşüne dünyaları verirdim. Seni görmeyi bırak sesini duyunca bile bütün bedenimi bir heyecan dalgası kaplar ayaklarım taşımazdı. Bu muydu acaba sevmek?

Yanımda olduğunda her şeyi unutup o duman gözlerinin derinliklerinde yol alırdım. Bazen mutluluğunu bazen de hüzünlerini paylaşırdım. Sımsıkı sarılıp bütün acılarını kendi yüreğime almak isterdim. Dayanamazdım gözlerindeki kara bulutları görmeye içim erirdi.

Zamansız yağan yağmurlarla buluşurduk hep. Sevgimiz gibi zamansız düşerdi damlalar; toprakla hasret gidermek için. Zamansız yağan her yağmurda seni hatırlarım. Bir acı kaplar içimi. Telefona gidip gelirim arayamam. Seni unutmalıyım. Senin için senden vazgeçmeliyim. Yüreğim paramparça olsa da dayanılmaz acılar çeksem de bunu yapmalıyım. Sensiz nefes alamasam da imkânsızı başarmalıyım. Bu yaralı yürek seni gördüğünde inceden inceye kanasa da gülmeli yüzüne. Gözlerimdeki hüznü sadece sen okuyacaksın. Gülüp geçeceksin bekli de kim bilir

Bir rüzgârdı geldi ve geçti. Ama öyle bir geçiş ki yüreğimi deldi geçti. Seninle dolu yüreği de beraberinde bilinmeyen yerlere doğru önünde sürükledi. Bir harabe var o sevgi dolu yüreğin yerinde. Ne seni düşünüyor ne de kendini. Sadece nefes alıyor. O sevgi dolu insan seninle birlikte toprağa gömüldü. Şimdi her şey anlamsız ama hayat devam ediyor.

Seninle ya da sensiz nefes alabiliyorum. Öleceğim demiştim, yerlerde sürünmüştüm. Bak ayaktayım. Sensizliğe alıştım, o sayfayı kapattım. Arada açmaya kalkışsan da vazgeçtim senden gülüm. Unutma hiç kimse vazgeçilmez değildir. Bunun ispatı işte karşında. Ama o bıraktığın ben değil. Sevgi dolu yürek yok artık. Aşka, sevgiye inancı yok. Öyle bir duvar ördü ki seninle dolu yüreğe. Kimsenin girmesine, acı çektirmesine izin vermiyor.

Taşlaştırdığı yürek ne kadar iyileşse de bazen içten içe sızlıyor. Seninle yaşadığı günler düşüyor usuna. İsyan sesleri kaplıyor yüreğini. Bu nostaljinin akıntısına bırakıyor kendini. Acı bir tebessüm yayılıyor yüzüne. İçten içe kanamaya başlıyor yokluğunda dağladığı yürek yarası. Yaptıkların aklına geliyor. O anlarda arıyorsun her zaman ki gibi. Yumuşamaya başlayan yüreği iyice katılaşıyor.

Düşünceleri karışıyor. Neden diyor neden. Neden unutmama izin vermiyor. O da mı unutamıyor. Unutamıyorsa neden geri gelmiyor. Gelse ne değişecek, o senin için öldü artık diyorum. Sensiz hayatına geri dönüyor. Yaşamaksa yaşıyor işte. Seni hayatından tamamen çıkabilmek için; resimlerini, mektuplarını ateşe atacağı ana kendini hazırlamaya çalışmakla geçiyor günleri. Bunu yapacak, tamamen yok olacaksın. Sadece yüreğinde ki yerin boşluğu kalacak. Yeniden mutluluk oyunlarını oynayabilecek. Acımasızlığıyla tanınacak. Acı çeken değil çektiren olacak. Yeni bir kimlikle yeni bir hayata merhaba diyecek.

Kızma sevgili bu senin eserin olacak. Eserinle öğünüp öğünmemekte sana kalacak.

SeNiN O GöZLeRiN VaR Ya....__

Sen yüzümün gülen yanı, sesimin en titrek anı, sen ölümüne isteyipte yaptıgım en güzel hatamsın. Biliyordum seninle birlikte olamamın mümkün olmadıgını ve bir gün hayatımdan cıkıp gidecegini, ama ben sevgiyi seninle bulmustum unutmam hic mümkün olmadı.
Belkide o yüzdendi hep sessiz kalısım. Sana gözlerimle anlatmak istedim bazı seyleri
Ama sen anlasanda beni hic anlamadın. Agzımdan duymak istedin herseyi
Aramızdaki engelleri aşmak ne kadar zor sende biliyorsun
Zorunlulukların yüzünden seni suclamıyorum senden uzak kalmamak icin hepsine katlanıyorum
Seni kalbimden söküp atmak icin coq cabaladım inan
Ama seni koydugum o yere öyle sıkı saplamıstımki ya kalbimi sökmen gerekiyordu cıkıp gitmen icin yada benim ölmüs olmam gerekiyordu
Gerci her iki durumdada benim yasamam söz konusu olamazdı ama yasama sebebim birtek sen kalmıstın
Sana kavusmayı hic umut etmedim ben, asla sevgime bir karsılık beklemedim
Hayatı yasamı seninle ögrendim ben, seninle ögrendim umudumu yitirmemeyi
Umudum oldun. Hic tükenmeyecek bitmeyecekti artık umutlarım
Her gün gözyası döker olmustum. Gülmeyi seninle ögrendim o gün bugündür güler yüzüm
Yüzüme seninle dogan o gülümsemeyi hic atamadım
Bazen sordum kendi kendime bir insan nasıl bu kadar coq sever diye
Ama cevabını asla bulamadıgım bir soru oldun sen
Adın var her an dilimde baska sözcük bilmiyormusum gibi sanki her iki kelimemden birinde sen varsın
Ruhunla kaplı yüregim her an seninle yasıyorum sanki baska hic bir sebebim yok bu dünyada senin icin yasıyorum
Güzel yüzün, gamzeli gülüsün var her an gözümde baska hic bir sey göremiyorum bir kör'ün karanlıgı gibi gözlerim karanlıgın yerinde birtek seni görüyorum
Nasıl sever bi insan simdi acıklayabilirmisin bana
Yada sevgi sözcügü yeterli kalırmı benim sana karsı olan hissetiklerimi anlatmaya
Sen benim imkansızım oldun
Sen benim engelim oldun
Sen benim sevdigim her seyim oldun
Sen benim sonunu bildigim halde asla dönemedigim asla pisman olmadım
Hayatımın En Güzel Hatası oldun...

* Arkamda yürüme, ben öncün olmayabilirim. Önümde yürüme, takipçin olmayabilirim. Yanımda yürü, böylece ikimiz eşit oluruz. (Ute Kabilesi)

* Ölüler güç ve bilgilerini beraberinde götürmez, yasayanlara ilave eder. (Hopi Kabilesi)

* Düşmanımı cesur ve kuvvetli yap! Eğer onu yenersem utanç duymayayım. (Apache Kabilesi)

* Şeytan hakkında konuşmayın.Gençlerin kalbinde merak uyandırır. (Siyu Kabilesi)

* Bir kere "Al sunu" demek, iki kere"Ben vereceğim" demekten iyidir. (Kabilesi bilinmiyor) * Su gibi olmalıyız. Her şeyden aşağıda, ama kayadan bile kuvvetli. (Siyu Kabilesi)

* Bir başkasının kabahati hakkında konuşmadan önce daima kendi makoseninin içine bak (Sauk Kabilesi)

* Bir düşman çok, yüz dost azdır. (Hopi Kabilesi)

* Kehanet, muhtemel bir olayı kesin bir bakış ile görmekten başka şey değildir. Hava ya bulutlu olacaktır, ya da güneş açacaktır. (Cherokee Kabilesi)

* Komşun hakkında hüküm vermeden önce, iki ay onun makosenleriyle yürü! (Cheyenne Kabilesi)

* Doğum yapan her şey dişidir. Kadınların ezelden beri bildiği kainatın dengelerini erkekler de anlamaya başladıkları zaman, dünya daha iyi bir dünya olmak üzere değişmeye başlamış olacaktır. (Mohawk Kabilesi)

* Unutmayın çocuklarınız sizin değildir. Onu yaratıcıdan ödünç aldınız. (Mohawk Kabilesi)

* Günümüzde insanlar bilgiyi arar oldu, hikmeti değil. Halbuki bilgi mazidir, hikmet ise istikbal (Lumbee Kabilesi)

* Aşkı tanıdığında, yaratıcıyı da tanırsın. (Fox Kabilesi)

* Allah'ın kelimeleri meşe yaprağı gibi sararıp düşmez;çam yaprağı gibi ilelebet yeşil kalır. (Mohawk Kabilesi)

Bildiklerini anlat, ama aklı vermeye kalkma,
anlatılanları iyi dinle, ama hepsini doğru sanma.
Sessiz kalmak, bir şey bilmediğin anlamına gelmez, çok konuşmak da çok şey bildiğini göstermez.
Herkesi kendine eşit gör, her kim olursa olsun bir insanı küçümsemek akılsızlık,
çok büyük görmekte korkaklıktır.
Cesaret akıldan gelirse cesarettir, bilgisizlikten gelirse cehalettir...

Uzaklara dalıyor gözlerim. Bulutlar gri.. Bir rüzgar esiyor ve üşümeye başlıyorum.
Saçlarım yüzümü kapatıyor, elimle açmaya çalışıyorum..
Ama duruyorum sonra.. Belki de rüzgarın elleriyle dokunuyorsun saçlarıma...
Kapatıp aslımı tüm gerçeklere, suretime açıyorum ruhumu..
Sessizliği dinliyorum, içinden sesini duyacakmışım gibi.
Sanki birşeyler fısıldayacaksın bana, daha önce hiç duymadığım, hiç bilmediğim bir şey..
Ellerimle toprağı avuçluyorum, onunla karışıyorum hayata,
sen oluyorum, sendeki ben oluyorum biraz da..
Tüm dünyayı susturup, konuşmak istiyorum seninle, fikrimde bile olsa yeter bana..
Artık seninle ilgili en küçük bir düş, en küçük bir anı, en küçük bir ses, ufacık bir düşünce bile avutabiliyor beni.


Tanımlayamadım..
Varlığında içimdeki heyecan, yokluğunda yüreğimdeki korku muydu aşk?
Yarım kalmışları tamamlayamamanın verdiği huzursuzluk muydu yoksa?
Belki de sendin aşk bende, ben bunu hiç farketmedim.

Öğrendim..
Yokluğuna alışmayı, sensizlikte bir başıma savaşmayı.. Bunları hiç bilemem,
bilsem de öğrenemem, öğrensem de yaşayamam diyordum oysa.. Neleri öğretiyormuş bu hayat insana..

Unutmadım..
Seni unutmak aklımdan bile geçmedi, düşünmedim bunu hiç.
Öyle çoktun ki, hiç bir yere sığdıramadım seni. Ne aklıma ne de yüreğime..

Sözler bitti..
Böyle bitmemeliydi oysa, çok cümlesi vardı kurulacak bu hikayenin, senli, benli "biz" li öznelerle..
Daha o kadar söylenmemiş, ertelenmiş, yaşanmamış varken, yazmamalıydı hayat sonunu böyle..

Sustum..
Ağlamıyorum artık..Saymadığım kaç zamandır gözlerimden bir damla bile gözyaşı akmıyor.
Ne sana dair ne de hayata, içimde bir yerlerde gizliyorum onları da, seni gizlediğim gibi.

Sızlıyorum..
Zaman sarıyor elbet kanayan yaraları, gittikçe acısı azalıyor, ama geçmiyor bir türlü.
İnce ince sızlıyor saklı bir yerlerde, dokunulduğunda tekrar başlıyor acımaya.
Bir perde açılıyor önümde, geçmiş zamanlara dair.. Gözlerimi kapatıyorum..
Sendeki ben oluyorum..
İlk bakışın canlanıyor gözlerimin önünde, gülümseyişin..
Sonra gidiyorsun, ardından bakıyorum öylece durup ben de..
Durdurmak için bu gidişi, sarılmak istiyorum ellerine, yapamıyorum..
Kapanıyor perde...
Suretimi kapatıp aslıma dönüyorum yine..

Şimdilik;
Hoşçakal..
Aşkların en güzeli,
Kavuşur elim sana günün birinde,
Sarılıverir beline,
Dokunur tenim sana yeniden..
Hangi gün taşınır dönerim,
Bilinmez..
Boş kalacak yüreğim,
Söz verdim sana,
Ölene kadar...
Ben seni sana emanet ettim sonsuz sevdam..
Yüreğimin senli olan yanını alıp, ayak izlerimi bırakıp ardımda, yürüyorum sonu sana çıkan yollarımda...